Reisverslag van een groot (fiets) avontuur

Door het slechte weer waar geen eind aan leek te komen viel pas laat de beslissing dat we in Tsjechië zouden gaan fietsen. We hebben veel moeite moeten doen om aan informatie te komen over het fietsen in Tsjechië. In de fietswinkel te Woerden wist men ons niets vertellen over ervaringen op de fiets in dat land. Internet leverde ons slechts een verhaal op van een echtpaar die 1000 km door Tsjechië hadden gefietst op een tandem. De teneur van het verhaal klonk vrij positief maar veel feitelijke informatie ontbrak. Wel kregen we nog een boekje in handen over de geschiedenis, cultuur en gewoonten van het land, maar specifieke fietsinformatie stond er natuurlijk niet in. Veel tijd hadden we niet om ons verder te verdiepen in ons reisdoel, dus werd het een sprong in het diepe. Met name hoe zou het gaan bij het vinden van onderdak. Waren er wel voldoende gelegenheden en zouden we wellicht veel door moeten rijden tot in de late avond om een plekje te vinden of misschien wel helemaal niets kunnen vinden. Hoe zou het gaan met de taal, redden we het met een beetje Duits en Engels. Zouden we de fietsen wel veilig kunnen stallen want er gaan veel negatieve verhalen rond die met criminaliteit te maken hebben. We vertrouwden maar op onze ervaringen uit ons intussen rijke fietsverleden. Het reisdoel werd Zuid Bohemen dat langs de Oostenrijkse grens is gelegen en dan verder richting Slowakije. Als het ons niet zou bevallen dan konden we altijd nog naar Oostenrijk uitwijken was onze gedachte. Deze keer besloten we niet vanuit Driebergen te gaan fietsen maar met de auto naar het Fichtelgebergte te rijden naar onze vrienden in Bisschofsgrün en van daaruit Tsjechië in te rijden. Van huis wegrijden zou een week aan tijd kosten en die reden we liever in Tsjechië vonden we. Aan de technische voorberiedingen zou het niet gaan liggen want zoals ieder jaar krijgen de fietsen weer een grote check bij de fietsenmaker, gaan er nieuwe banden onder en wordt de ketting vernieuwd. Ook werd de regenkleding geoptimaliseerd, we konden met vertrouwen een bui tegemoet zien, aan de spullen zal het deze keer zeker niet liggen. Met iets minder kilometers in de benen dan de vorige jaren vertrokken we naar Bisschofsgrün in Duitsland.

Vrijdag en Zaterdag 23 en 24 juli                                                    Driebergen - Bisschofsgrün

Met de fietsen op de auto vroeg afgereisd naar Bisschofsgrün waar we om 15.15 uur arriveerden. Na een hartelijke ontvangst en een drankje om even bij te komen van de lange reis zochten we onze kamer op. We zouden hier twee nachten blijven om zondag uitgerust aan de reis te kunnen beginnen. In de loop van de avond vroegen Laura en Wolfgang ons of we de volgende dag met hun mee wilden rijden naar Cheb in Tsjechië om daar inkopen te doen voor hun Pension. Dat vonden we wel interressant want dan konden we alvast de sfeer proeven van dat onbekende land. In de supermarkt in Cheb keken we onze ogen uit naar de prijzen van de artikelen, wat een inkoop paradijs voor westerlingen. Achteraf hadden we dat beter niet kunnen doen want op de terugweg is, tijdens onze lunch in een klein dorpje, de auto met alle boodschappen leeggehaald, inclusief onze goedkope flessen obstler. Ook de radio/cd-speler van 200 Euro bleek weg. Deze gebeurtenis versterkte onze twijfels die we al hadden over reizen in dat land. Onze gastvrouw en heer hadden dan ook grote zorgen over onze onderneming, wat hun betrof zouden we beter in Duitsland kunnen blijven. We besloten toch door te zetten en beloofden hen dat we regelmatig kontakt zouden  onderhouden tijdens de reis. In geval van nood zouden we op hun hulp kunnen rekenen wat een prettige gedachte was in een onzekere situatie. Al na een paar dagen zou blijken dat het allemaal erg zou meevallen en dat we ons onnodig zorgen hadden gemaakt. In tegendeel, we zouden ons zeer op ons gemak gaan voelen. Wel bleven we allert op onze spullen maar dat moet altijd, in welk land je ook rijdt.

Camping Karolina bij Brod nad Tichou

Zondag 25 juli                                                        Bisschofsgrün – Brod nad Tichou    98 km

Via Marktredwitz en Waldsassen waar we even het centrum in reden om de mooie basiliek te bewonderen, bereikten we in de namiddag al de Tsjechische grens bij Mähring. Onderweg werden wij opgewacht door een duits echtpaar op de motor die ook in ons pension logeerden. Samen hebben we op een bankje wat gegeten en gedronken. Ze konden al direkt de groeten overbrengen en zeggen dat het ons goed ging. Het werd een dag met veel lange en steile beklimmingen tot wel 11% met mooie vergezichten. Een goede oefening die we de komende dagen hard nodig hadden, zo zou blijken. Van vrienden in Driebergen hadden we het adres van een camping gekregen die redelijk op onze route lag. We wisten niet of het haalbaar was om die afstand op een dag te overbruggen maar ondanks de taltijke klimpartijen zijn we er toch in geslaagd de camping te bereiken. De verwijzing op de borden was perfect. Het laatste bordje verwees naar de camping op 1 km. Na 1½ km vertrouwden we het niet meer want het pad leek nergens op uit te komen en het wegdek was erbarmelijk, danmaar omgedraaid want dit leek niets te worden. Gelukkig kwamen we een fietster tegen om de weg naar de camping te vragen. Het bleek een Nederlandse die op de camping stond. Zij vertelde ons dat we toch  op de goede weg waren, dus weer omgedraaid en de weg vervolgd. Het werden uiteindelijk ruim twee kilometer naar de camping. Acheraf hoorden we dat iedereen heeft getwijfeld over de juistheid van de verwijzing in het dorp. Met de auto zat je altijd goed want die konden op dit weggetje niet draaien dus kwamen die ondanks hun twijfels toch bij de camping uit. Helaas konden we daar geen warme maaltijd krijgen. We hebben onze honger moeten stillen met een paar warme worstjes en brood, eigelijk veel te weinig na zo’n zware tocht. Het werd een sobere overnachting in een bijgebouw waar reeds drie Tsjechische gezinnen vertoefden met veel kinderen. In een piepklein kamertje stond een wiebelig stapelbed van bedenkelijke makelij. Van Joek moest ik maar boven gaan liggen want ik sliep het meest rustig. De bedbenodigheden waren overigens splinternieuw, die moesten we nog uit het plastic halen. Verder niet gezeurd want we hadden een dak boven ons hoofd. Zekerheidshalve hebben we de fietsen voor ons bed geparkeerd, dat was in iedergeval een zorg minder.

Maandag 26 juli                                                              Brod nad Tichou – Pobezovice  74 km

Ons eerste probleem diende zich snel aan, we konden daar geen ontbijt krijgen. Noodgedwongen in het dorp een klein supermarktje opgezocht. Natuurlijk geen belegde broodjes, dan maar een paar koeken gekocht. Gelukkig was er wel koffie. Buiten op een bankje genoten we van ons primitieve ontbijt. Dit moesten we niet te vaak tegen komen anders zouden we het niet gaan redden in dit hobbelige land. Zorg twee was hoe aan geld te komen want vanaf de grens waren we nog geen bank tegengekomen. De eerste grote plaats in de buurt was Tachov dat we via een klein binnenweggtje konden bereiken. Vlak voor Tachov moesten we middels een brugje een riviertje oversteken. Die bleek zo verrot dat we meer water dan hout onder ons zagen, het liep gelukkig goed af. In het mooie centrum van Tachov vonden we snel een bank en storte ons vervolgens op de koffie met een flink stuk gebak, want dat hadden we wel nodig na ons geïmproviseerde ontbijt. Wat in Tachov direct opviel was de bijzondere architectuur van de gebouwen. Vooral de geveldecoraties in zwart en wit met vaak Duitse teksten waren heel opvallend. Die hadden we nog niet eerder gezien. Verrassend zijn ook de prachtige pastelkleuren waarmee de gevels zijn geschiderd. De tocht naar Pobezovice ging weer gepaard met veel klimpartijen van 10%, soms reden we kilometers door zeer eenzame bossen, geen sterveling te zien. Helemaal droog zou het niet blijven vandaag maar onze regenkleding was perfect zodat we gewoon door konden rijden. In Pobezovice vonden we een goed onderkomen voor omgerekend 9 euro in hotel “Hubertus”, een van van de weinig verzorgde panden in het dorp. We hebben daar heerlijk gegeten. Het plaatsje maakte een verpauperde indruk. De volgende morgen heb ik voor het ontbijt nog een paar foto’s gemaakt in de omgeving van het hotel.

Camping bij Nyrsko

Dinsdag 27 juli                                                                             Pobezovice – Nyrsko    84 km

Onderweg naar Nyrsko kwamen we in gesprek met een Canadesche Tsjech. Hij woonde in Canada en was op vakantie in Tsjechië. Hij verzorgde een woning in het dorp waar Hollandse vrienden van hem hun vakantie doorbrachten. Weer veel geklommen vandaag, 11% begint gewoon te worden. Het begint aardig op topsport te lijken in dit land. De temperatuur is vrij matig, zo’n 18 graden gemiddeld de laatste dagen. Met al dat geklim vinden wij het wel lekker, zweten doen we toch wel. In Nyrsko slaagden we ook na lang zoeken niet in het vinden van een kamer. Het nadeel van die Tsjechen is dat zij geen moeite doen om een kamer elders voor je te vinden, ze sturen je eenvoudig weg met de mededeling dat ze geen plaats meer hebben. Een telefoontje plegen naar een andere gelegenheid in de buurt is er niet bij. Zo leg je soms heel wat kilometers af voor je een kamer hebt gevonden. Maar meestal lukt het vrij snel. Nu kwamen we op een camping terecht waar ze nog een houten gebouwtje vrij hadden, dat was boffen. Naast ons houten huisje stond een caravan met aardige Nederlanders uit de bollenstreek. Zij nodigde ons uit voor de koffie en hielpen ons bij het ontbijt. Zij zagen dat wij niet echt op het campingleven waren ingesteld. In ruil voor de gastvrijheid hebben wij onze overbodige koffie en soeppakjes maar aan hun gegeven. Het is volstrekt onnodig om dit soort zaken mee te nemen want alles is ruim voor handen onderweg en het is nog spotgoedkoop ook. Dus weg met die ballast in ruil voor veel vriendelijkheid. We bleven nog wel zitten met onze twee thermoskannen, die waren te duur om weg te geven.

Woensdag 28 juli                                                                                  Nyrsko – Svojse  62 km

We komen in een prachtig natuurgebied en naderen het Sumavapark. Vanuit de camping worden we direkt geconfronteerd met een lange en steile beklimming. Grote stukken met 10% en 11%, bij 8% vinden we dat we weer wat bij kunnen komen van de inspanningen. Na 14 km zware inspanning  bereiken we Zelezna Rudna op ± 1000 meter. Dit was er een van de 1e cattegorie. Nergens gelopen, alles gefiets, we zijn apetrots op deze prestatie. Maar goed dat het niet zo warm was anders is het niet te doen met bagage op de fiets. Boven voelde het behoorlijk fris aan tijdens de koffiepauze, we moesten ons warm aankleden. De temperatuur haalde nauwelijks de 10 graden. Ook in de afdaling bleef de warme kleding aan want je koelt dan heel snel af. Het gebied is ook interessant voor wandelaars en mountenbikers want er liggen in de buurt prachtige wandelpaden en bergmeren. In de winter wordt hier ook  aan wintersport gedaan. We genoten van de prachtige natuur en de vergezichten op deze hoogte. Daarna weer steil naar beneden en stevig in de remmen. Beneden aangekomen volgen we aantal kilometers een rivier, het is hier ook heel erg mooi en slaan dan af  naar Svojse. Dat betekend weer een paar kilometer steil omhoog, het was de moeite waard want we vonden er een heel leuk pension bij heel aardige Tsjechen. Een keurige kamer, lekker eten en drinken deed ons met tevredenheid terug kijken op een zware maar boeiende dag.

Donderdag 29 juli                                                                           Svojse – Horni Plana  84 km

Vanuit het pension op je nuchtere maag direct met 8% - 10%  omhoog over een afstand van 6 kilometer, we waren snel wakker vanmorgen. We werden druk voorbij gereden door auto’s met mountainbikes op het dak, lekker sportief hoor. Boven bereikten  we een plateau dat op ± 1200 meter hoogte ligt. Voor ons tevens het hoogste punt van onze vakantie. Als we weer afdalen naar een hotel-restaurant op 1075 meter is het nog steeds fris. De omgeving is daar zeer in trek bij wandelaars en mountenbikers, het is daar behoorlijk druk  althans voor Tsjechische begrippen. Na een paar ansichtkaarten gekocht te hebben dalen we verder af naar Kvilda, een gezellig plaatsje dat de sfeer van een wintersport plaats uitstraalt. Onderweg zagen we vandaag  een aantal dood gereden slangen, er was er een bij met een behoorlijke lengte, dat betekend even oppassen als je in de berm gaat staan. Verderop lag een plat gereden vos. Intussen hebben we op onze tochten al heel wat doodgereden wild gezien. Ook waren we getuige van een aanval van een buizerd die het op een hermelijn had voorzien. De buizerd scheerde vlak voor ons over de weg, maar de hermelijn rende voor zijn leven en wist net op tijd de berm te bereiken. Juist toen we dachten over een prachtig fietspad op ons gemakje naar Horni Plana te kunnen fietsen kregen we nog een klimmetje met een stijging van 12½ % te verwerken gevolgd door een stuk van 15 %, dat kon er nog wel bij vandaag. We vonden een prachtige kamer met uitzicht op het Lipno meer. Horni Plana blijkt zeer in trek bij de Nederlanders want de camping bestaat voor bijna  90 % uit onze landgenoten, een ware kolonie. Tijdens ons bezoek aan het restaurant werd ons eten behoorlijk gefrusteerd door een aantal a-sociale Nederlanders met kinderen in de tiener leeftijd die kennelijk voor het eerst in hun leven in een restaurant uit eten gingen. Wij en nog een Nederlands gezelschap geneerden ons uitermate.

Vrijdag 30 juli                                                               Horni Plana – Cesky Krumlov   33 km

Als je denkt in een gebied met grote meren vlak te kunnen fietsen dan zit je er in Tsechië behoorlijk naast. Een aanvankelijk mooi fietspad confronteerde ons met diverse klimmetjes van 12 %. Niet dat we klimmen erg vinden, in tegendeel, we zoeken ze op als reisdoel maar af en toe een stukje vlak als afwisseling is soms ook wel aardig. Die illusie moet je in Tsechië niet al te vaak hebben want dan kom je bedrogen uit. Het is een land van op en neer en dat op vrij heftige wijze. Het is hier voortdurend topsport bedrijven. Als je hier niet getraind bent val je vroeg of laat eenvoudig van je fiets, ook als je jonger bent dan wij nu kan je beslist niet ongetraind weg. Ons fietspad veranderde plots in een hindernisbaan voor mountenbikers. Het wegdek veranderde in een puinpad waar fietsen onmogelijk was, dat werd af en toe lopen vooral daarwaar het ook nog eens met 12 % omhoog ging of met 14 % naar beneden.  Na een paar kilometer kwamen we in een dorpje uit waar we snel de doorgaande weg opzochten. Verkeer is ook niet alles maar dit had niets meer met een fietspad te maken, je kon er je nek breken. Onderweg snakten we naar een kop koffie. Bij het eerste de beste restaurantje streken we neer, maar dat was verkeerd gepland. De koffie was zo slecht dat we die maar achter de figuurlijke rododendrons gesmeten hebben. Zonder het vermoeden te hebben dat we een van de hoogte punten in onze reis zouden zien, reden we balend door in de richting van Cesky Krumlov. De hele reis door Tsjechië is het gevolg van een willekeurig gekozen route door gebrek aan voorbereiding. Dus ook Cesky Krumlov was voor ons een willekeurige stad die we toevallig tegen kwamen. Aanvankelijk dachten we dat we het centrum al voorbij waren toen we plotseling een leuk straatje in keken. Reden om er eens te gaan kijken. Vanaf dat moment vielen we van de ene verbazing in de andere. Wat een prachtige plaats met bijzondere gebouwen. We besloten direct dat we hier twee nachten moesten blijven om alles eens goed te bekijken, dit was te mooi om er snel aan voorbij te gaan. Dus gauw een kamer gezocht. Het Pension bleek een voltreffer, wat een fantastisch adres. Een prachtige kamer met sanitair op westers niveau en de pesionhouder bleek een meester aan het grill te zijn. De middag werd besteed aan het verkennen van de stad. De kwaliteiten van de grillmeester hebben wij ervaren tijdens ons eertste avondmaal bij het opengrillvuur dat gestookt werd met berkenhout. Met een voortreffelijke Tjsechische wijn lieten we ons de biefstuk van de grill goed smaken. De finale bestond uit ijs met warme bramen en koffie toe, het kostte nog niets ook!

Zaterdag 31 juli                                                                                                   Cesky Krumlov

Cesky Krumlov blijkt door de  UNESCO erkent te zijn als cultureel erfgoed. We hebben de hele dag door de stad gezworven. s’Morgens de prachtige toren beklommen vanwaar we een prachtig uizicht op de stad te zien kregen en de ligging van de stad in de omgeving. Daarna het indrukwekkende slot bezocht. In de winkel kochten we een video van Cesky Krumlov als blijvende herinnering. De stad wordt omsloten door de rivier de Vlatva. De kleine stroomversnelling is een leuke uitdaging voor de tientallen kanovaarders die de hindernis onder luid gejuich nemen. Het schouwspel wordt gevolgd door honderden mensen aan de kant. Steeds gaat er een gejoel op als er een kano omslaat, dolle pret bij het mooie weer. In een gallery kochten we borrelglaasjes, het zijn ware kunstwerkjes van Boheems cristal. In een van de leuke straatjes viel ons oog op een bord voor een restaurantje waarop koffiemenu stond vermeld. Uit nieuwsgierigheid hebben we dat maar eens besteld. Joek kreeg koffie met chocoladegebak en een flesje mineraalwater, ik kreeg warme chocolademelk met vruchtengebak en een glas vruchtensap. Heel origineel, misschien ook iets voor de Nederlandse horeca?  s’Middags een bezoek gebracht aan de mooie kasteeltuin boven de stad.

De avond hebben we weer afgesloten met een voortreffelijk maal van de onze grillmeester met alles er op en er aan. Tijdens onze maaltijd kregen we gezelschap van twee symphatieke jongelui uit Alphen aan den Rijn. Al snel bleek dat we verbinding konden maken naar personen in Alphen die ik ook kende uit mijn werkzame tijd in Alphen, de wereld is dan plots weer erg klein. Het werd een gezellige avond in een sfeervolle omgeving tot besluit.

Zondag 1 augustus                                                    Cesky Krumlov – Nova Bystrice   84 km

We waren de stad nog niet uit of het begon te regenen en niet een beetje ook. Onder de stadspoort hebben we de regenkleding aangetrokken. Het was gelijk een goede test voor de nieuw aangeschafte jacks en regenbroeken alsook de schoenhoezen. Het bleek allemaal goed te werken want we bleven droog ondanks die enorme plensbui die ruim 1½ uur zou duren. Heel comfortabel bleken onze schoenhoezen want de voeten bleven echt droog. Met natte voeten fietsen voelt heel onaangenaam aan weten we van vorige tochten. Gezien de grote bellen op het water hadden wij niet verwacht dat het die dag nog droog zou worden, maar zie de zon begon te schijnen en het bleef verder droog. In Trebon getracht soep te bestellen maar dat bleek op zondag te hoog gegrepen voor de plaatselijke horeca, dan maar koffie met gebak. Soep heeft s’middags onze voorkeur i.v.m. het aanvullen van de zouten en mineralen. Bij de Spar yochert en drank voor de bidons gekocht want we moesten in het drukkende weer veel drinken. Later in een gehucht weer getracht soep te bestellen, maar te vergeefs. Onderweg werden we nieuwsgierig gevolgd door twee reeën, natuurlijk nog nooit fietsen met bagage gezien. Joek kwam slecht vooruit en dat duidt er meestal op dat er onweer in de lucht hangt. We hadden in Nova Bystrice nog maar net onze kamer betrokken of het begon te regenen en te onweren. De barometer bij Joek had weer goed gewerkt. De keurig verzorgde kamer lag achter het hotel aan een binnenhofje waar het heerlijk rustig slapen was.

1)          

Maandag 2 augutus                                                                      Nova Bystrice – Lukov  88 km

 Vandaag weer een prachtige rit over een hooggelegen gebied met veel vergezichten. We genoten ook van de prachtige bloemen en planten in de bermen. Voor de koffie zochten we het centrum van Slavonice op. Daar werden we verrast door prachtige gevels. We namen er ruim de tijd om te genieten van de omgeving bij een kopje koffie met de dagelijkse gebak. Wat een sfeervol stadje hebben we hier gevonden. Bij Vranov nad Dyji komen we het natuurpark Podyji binnen. We moeten weer veel klimmen maar het is er prachtig. Na Vranov werden we verrast door twee achter elkaar gelegen hellingen die we nog niet eerder waren tegengekomen. De eerste 20% en kort daarop een van 15%, ga er maar aanstaan. Zelf wist ik de 20% nog te halen maar Joek moest begrijpelijk even passen, zelfs omhoog lopen met de fiets was al een opgave. Even ademhalen voor de volgende klim en zowaar Joek bedwong wel de 15%, een topprestatie hoor want er hangt toch een aardig gewicht aan de fiets. We begonnen tijdig uit te kijken naar een onderkomen omdat we ons in  een vrij verlaten gebied  bevonden. Bij Lukov begon de tijd te dringen. We zagen een verwijzing naar een pension maar hoopvol waren we niet gestemd, het dorpje zag er nogal armoedig uit en we moesten steil naar beneden. Maar wat een verrassing, we vonden een particuliere woning met een prachtig verzorgde tuin. In een bijgebouwtje achter in de grote tuin kregen we een prachtige kamer en de fietsen konden we kwijt in de grote garage van de sympathieke eigenaren, wie had dat gedacht. Voor ons avondmaal werden we verwezen naar een verderop gelegen restaurant in het dorpje. Ook hier viel onze mond open van verbazing want het bleek een driesterren restaurant te zijn met een prachtig terras met uitzicht op de glooiende korenvelden. We lieten ons culinair verwennen zoals we nog niet hadden gedaan. Het eten was meer dan voortreffelijk. We geneerden ons wel een beetje toen ons de rekening werd gepresenteerd. Voor ons beiden moesten we omgerekend 16 euro betalen, je zou bijna besluiten om de rest van de vacantie hier maar te blijven. De volgende morgen genoten we ook nog van een prima ontbijt zodat we goed gemutst het dorpje Lukov via een helling van 10% verlieten.

Dinsdag 3 augustus                                                                         Lukov – Novosedly  88 km

We reden door een prachtig gebied in het Podyjipark waar het  heel moeilijk fietsen was. Smalle paadjes met steile klimmetjes over onverharde paden. Heel boeiend maar erg zwaar. Toen we na lange tijd boven kwamen werd alles weer goed gemaakt door de prachtige ruige  natuur. Aan beide zijden van het fietspad keken we van grote hoogte op de kronkelende rivier. Na een afdaling van 20% over een onverhard paadje kwamen we bij een houten hutje waar de weg scheen op te houden. Waar waren we terecht gekomen was onze eerste gedachte, moeten we weer terug over al die smalle paadjes en z’n steile klimmetjes? In het hutje troffen we een jongeman aan die daar wat drankjes verkocht. Hij stelde ons gerust want achter de hut bevond zich een steil pad naar beneden dat lopend moest worden afgelegd. Na een paar honderd meter konden we weer fietsen. Beneden aangekomen moesten we de rivier oversteken via een smalle hangbrug. Het was intussen al half twaalf en we hadden nauwelijks 20 kilometer gefietst, maar het was de moeite waard geweest, wat een stuk ongerepte  natuur. Daarna ging het weer vlotter toen we de route 48 volgde die een onderdeel is van het fietspad Praag – Wenen. Bij Chalovice werden we door een verkeerde verwijzing op het verkeerde been gezet want plotseling bevonden we ons zonder een grenspost gezien te hebben in Oostenrijk bij Haté. Dus de paspoorten gepakt en weer terug naar onze route in Tsjechië. Aan de Oostenrijkse kant van de grens zagen we een enorm pretpark dat heel druk bezocht werd. Bij het voorbij rijden zagen we zelfs een verkeersvliegtuig dat als restaurant was ingericht. Daarna weer flink doorgefietst en veel gedronken want het was behoorlijk warm vandaag. Zowaar konden we vanmiddag kilometers vlak fietsen door een zeer verlaten gebied met hele kleine saaie dorpjes, daarbuiten veel korenvelden en grote velden met zonnebloemen, je waande je in de Dourdonje in Frankrijk. We werden af en toe vanuit de verte gevolgd door reeën die in dit verlaten gebied opvallend minder schuw waren dan gebruikelijk. We hebben de hele middag uitgekeken naar een bank want we waren aardig door onze kronen heen geraakt, echter tevergeefs, geen bank of pinautomaat te vinden. Gelukkig haden we nog wat Euro’s als reserve. Het vinden van een slaapplaats koste wel wat moeite in dit verlaten gebied maar uiteindelijk vonden we een aardig onderkomen net buiten Novosedly. De rekening voor de kamer konden we voldoen in euro’s, voor het eten hadden we nog kronen genoeg. Achteraf bleek dat men een verkeerde koers had berekend. Een aardige Tsjechische meneer die goed Duits sprak heeft het voor ons weer in orde gebracht. Er werd voor ons nog apart warm eten gemaakt want er was in de buurt niets te vinden.

Woensdag 4 augustus                                                     Novosedly – Kuty (Slowakeij) 74 km

Voordat we weggingen hebben we de tegenover liggende wijndisteleerderij bezocht van het pension. Een aardige student die goed Engels sprak heeft ons alles laten zien en uitgelegd. Zij bottelen jaarlijks 100.000 flessen rode en witte wijn die uitsluitend voor de binnenlandse markt bestemd zijn. Jammer want de Tsjechische wijn is van uitstekende kwaliteit hebben we ervaren. We verlegde onze aanvankelijke route naar Mikulov om daar eerst een bank te bezoeken. Onderweg werden we staande gehouden door een auto waarin de aardige Tsjech van gisteravond met zijn gezin in bleek te zitten. Hij overhandigde ons zijn visitekaartje met de boodschap dat wanneer wij hem nodig hadden we een beroep op hem konden doen. Zijn adres vermelde dat hij in Pilzen woonde en Homeopathisch arts was. Hij wist dat wij op de terugweg Pilzen aan zouden doen, vandaar zijn geste. In Mikulov vonden we snel een bank waar we onze kronen op peil brachten. Minder gelukkig waren we met het koffieadres. Een ongezellig terras waar we de gebak ingepakt zonder bordjes konden afhalen in het aanliggende gebouw. Vanuit Mikulov, dat al op een heuvel ligt, moesten we een kilometers lange klim maken door een prachtig gebied met mooie uitzichten. Daarna een flinke afdaling naar een heel groot meer. In Dolni Vestonice werden we verrast door keiharde afschuwelijke  muziek  die via tientallen luidsprekers door het hele dorpje schalden, om gek van te worden. De luidsprekers waren nog een overblijfsel uit het  communistische tijdperk waarmee het volk d.m.v. staatsberichten werd gehersenspoeld. Over een prachtig fietspad naar Lednice richting Breclave van waar het niet meer zo ver is naar onze vrienden in Kuty die we op onze fietstocht naar Wenen hebben leren kennen. Tijdens de koffiestop nog even met Nederlanders gesproken die met een bus van de Jong Tours onderweg waren. Onderweg op de smalle  paadjes door de prachtige bossen hebben we heel wat muizen zien oversteken en veel bosvogels gezien, zelfs een IJsvogeltje. Opvallen was een Kasteel dat we midden in het bos aantroffen. Via Lantzhot kwamen we snel bij de Slowaakse grens en na 5 km stonden we in Kuty. Na een paar keer vragen vonden we onze vrienden, de familie van Peter Mikulicka, die daar een mooi bedrijf in sanitaire voorzieningen hebben opgebouwd. Die waren uitermate verrast dat ze ons zagen. Met hun dochter die als tolk fungeerde hebben we gezellig de middag  doorgebracht. s’Avond werden we vergast op een heerlijke barbeque in hun mooie huis elders in het dorp. De nacht hebben we in het plaatselijke motel doorgebracht. Een regelrecht overblijfsel uit het Lenistische tijdperk. Het stonk er naar ijzer, de WC verroest en de open douches met vieze kapotte plastic gordijntjes afgedekt, voor het overige zag het er oud en vervallen uit. Over de fietsen hadden we geen zorgen want die werden continu in de gaten gehouden door een aardige nachtportier. De familie Mikulicka wilde beslist niet dat we hiervoor zouden betalen dus sliepen we die nacht gratis met op de achtergrond het geluid van de autobaan naar Bratislava. In het achtergelegen gebouw konden we de volgende morgen het ontbijt bestellen dat vervolgens door een prostitue bij ons werd gebracht.

Donderdag 5 augustus                                                                       Kuty – Jevisovice 120 km

Na afscheid te hebben genomen van de familie Mikulicka vertrokken we om 09.00 uur weer richting Breclav. De tocht verliep heel voorspoedig want om 11.30 uur reden we al op de hoogte van Mikulov en even later alweer in Novosedly waar we een nieuw traject gingen volgen. In het begin zagen we nog wat aardige dorpen later werd het werd het wat eentoniger. De natuur bleef heel mooi maar na uren op en neer langs glooiende korenvelden gereden te hebben gaat het toch een beetje saai worden. Het werd in de loop van de dag bloedheet en de hellingen niet minder, dus zorgen dat het vochtgehalte op peil bleef. Aan de warmte aanbevelingen voor ouderen hadden we vandaag even geen boodschap. In het plaatsje Jevisovice hebben we veel moeite gedaan om een kamer te vinden maar dat ging niet lukken. Het plaatsje bleek ook veel kleiner dan de kaart suggereerde derhalve waren er weinig kamers te vinden. De kilometerteller stond inmiddels al op 113 km en nog steeds geen kamer. Inmiddels trok zich de bewolking onheilspellend samen en zag het er naar uit dat de kilometerstand nog aanzienlijk zou gaan oplopen in dit dun bevolkte gebied. Maar vervelender was de dreiging van onweer in dit heuvelachtige terrein. Plotseling ontdekte we toch een bordje pension. Helaas alles bezet maar zij gaf ons op een briefje een adres buiten het dorp. Zij sprak geen woord buiten de grens maar ik begreep dat het nogal geïsoleerd lag in de heuvels. Na een verkeerde afdaling gepakt te hebben vroegen we ons vertwijfeld af of we er ooit zouden komen. In die situatie troffen we nog drie jongelui aan die op zoek waren naar een campig in de buurt. Een oud vrouwtje werd in het Tsjechisch door de jongelui aangesproken maar kon geen nuttige aanwijzingen geven. Dan maar weer terug tegen de steile helling op naar het uitgangspunt en opnieuw zoeken naar een andere uitgang in het dorp. Boven gekomen ontdekkte we een andere weg die steil naar beneden ging, dus weer bergaf in de hoop dat het wat ging worden. Op een kruising lieten we een Tsjech ons briefje zien, we moesten rechtsaf begrepen we. Met twee haarspelden en een steigings percentage van 11% spoeden we ons naar boven want het kon ieder moment gaan onweren, althans zo zag het er uit. Dat gaf ons extra energie zodat we inderdaad snel bij het opgegeven adres aankwamen. Het bleek een heel oude boerderij die omrind werd door een grote muur en  waarbinnen een eental gebouwen stonden. De huidige eigenaren waren bezig hier een pension op te bouwen. Gelukkig hadden ze in een van de bijgebouwen een heel aardig appartement voor ons beschikbaar. Intussen hadden we wel trek in een warme maaltijd maar dat was daar te veel gevraagd. Wel konden ze een stuk kaas voor ons opwarmen, we hadden geen keus en het smaakte natuurlijk wel na 120 km, het is daar dan ook bij gebleven. Morgen zouden we de schade wel weer inhalen vonden we. We kwamen sávonds in gesprek met een wat oudere dame die ons vertelde dat haar ouders voor de oorlog in Amsterdam hebben gewoond. Haar moeder had er een modezaak, haar vader was graficus liet ze weten. Ze vertelde verder dat ze deel uitmaakte van een internationaal commitee die zich bezighielden met culturele en kunstzinnige zaken in Europa. Ze had ook veel met kunst te maken in Bratislava. Zo vloog de avond om. Het onweer bleef weg.

Vrijdag 6 augustus                                                                                 Jevisovice – Telc  65 km

Het viel niet mee om de juiste weg te vinden naar onze eerste bestemming op de kaart. Maar na veel gezoek zaten we dan toch op de juiste route. De bebording liet hier in dit gat veel te wensen over. Van wege de grote hitte besloten we een stuk over de snelweg te rijden. De weg gaat er minder op en neer dan op de binnenwegen in de dalen. Wel moest eerst bekeken worden of er een redelijke fietsstrook aanwezig was en de drukte van het verkeer acceptabel was. In principe vermijden we verkeerswegen maar soms moet het wel eens. Het stuk autoweg werd snel afgelegd, daarna kwamen we door een prachtig gebied met mooie vergezichten. Tijdens de lunchpauze werden we in het Engels aangesproken door een leuke Nederlander die met zijn kinderen aan het fietsen was. De huurfiets van z’n dochter had problemen met een rem en kon daardoor niet verantwoord verder rijden in dit heuvelachtige gebied. We antwoordde in het Nederlands dat we hem wel konden helpen. Na de reparatie nog even wat zaken uitgewisseld over zijn en ons verblijf in Tsjechië waarna hij opgelucht weer verder ging met z’n kinderen. Voor ons resten nog 12 km naar Telc over een prachtige weg die geleidelijk naar beneden ging. We verlieten langzaam een hoogte plateau en reden halverwege de middag Telc binnen. Hier besloten weer twee overnachtingen te boeken om alles in dit prachtige stadje met een heel eigen sfeer te kunnen bezichtigen. Een kamer was deze keer snel gevonden in een chic hotel in het centrum aan de markt. Tevens een mooie gelegenheid voor Joek om alle gebruikte kleding eens goed te wassen want met deze hitte zijn schone kleren wel erg belangrijk. Ons avondmaal genoten we op een fraai terrasje achter een restaurant, die we in een smal straatje bij de kerk vonden.  Het eten was daar voortreffelijk zodat we meteen maar reserveerde voor de volgende avond. Het weer is nog steeds geweldig, maar voor de fietstochten mag het van ons een ietsje minder worden dan dertig graden.

Zaterdag 7 augutus                                                                                              Verblijf in Telc.

We zijn de ochtend rustig opgestart en voor ons doen laat ontbeten. Daarna wat inkopen gedaan in de supermarkt en vervolgens een kasteel bezocht. In de middag hebben we in het stadje goed de prachtige panden bekeken. Heel bijzonder zijn de pastelkleuren van de gebouwen. Volgens Joek lijken ze op de gekleurde panden op Curacao. Tegenover ons hotel stond een podium waarop af en toe artiesten optraden. Dit in het kader van een muziekfestival tijdens dit weekend. Tussendoor werd Tjsechische volksmuziek gedraaid die onze aandacht trok en aanleiding gaf om er een CD van te kopen. Daarna een rustige wandeling gemaakt door het kasteelpark en een uurtje langs het meer gewandeld en op een bankje aan het water de rust over ons laten komen. Maar goed dat we een tafel hebben gereserveerd bij ons restaurant van gisteravond want het is er erg druk. Druk deed ook een Belgisch gezin met twee kinderen, gelukkig gingen ze kort na onze aankomst weg. Verder zaten er Amerikanen en een stel leuke Groningers. Heel internationaal maar vooral ook heel gezellig. Het eten inclusief een hele fles wijn was weer super. De totale schade bedroeg 33 Euro. Na het eten hebben we genoten van een groepje muziekanten die onder de arcaden naast ons hotel leuke volksmuziek speelde. Er hing een heel bijzondere sfeer mede door het vooral jonge publiek dat zich rond het gezelschap had neer gevleid en enthousiast mee zong. Met moeite hebben we de jongelui verlaten want morgen wacht ons weer een pittige tocht richting Ceske Budejovice.

Zondag 8 augustus                                                                 Telc – Ceske Budejovice  124 km

In dit hotel kunnen we vanaf 8.30 uur ontbijten dus vandaag op tijd uit Telc vertrokken richting Ceske Budejovice. Vandaar zouden we de trein naar Pilzen nemen om op tijd weer bij de auto in Duitsland te kunnen zijn. Als we vandaag in de buurt van Ceske Budejovice konden komen hadden we morgen alle tijd om een trein te boeken naar Pilzen. Van Pilzen zou het dan nog maximaal twee dagen rijden zijn naar Bisschofsgrün. Op zondag is het altijd lekker rustig op de wegen en dat rijdt altijd heel ontspannen. De route ging zoals de vorige dagen weer behoorlijk op en neer door een mooi landschap met veel bossen en vooral ook prachtige meren. We zagen er hele kolonisch watervogels waaronder veel lepelaars. In een van de verlaten bossen raakte we het spoor bijster en ontdekten we dat we in de verkeerde richting reden, dat schiet niet op natuurlijk. Het viel aanvankelijk niet mee om ons goed te

oriënteren in deze verlatenheid, maar na enig gepuzzel vonden we de goede weg terug. De oorzaak van onze dwaling was het ontbreken van een verwijzing op een driesprong zagen we later. De dwaling beperkte zich gelukkig tot slecht 6 km omrijden. In Jemcina vonden we een viersterren koffieadres waar we genoten van de viersterren gebak bij de koffie, werkelijk klasse. Een adres om te blijven voor een overnachting gezien de prachtige appartementen die we zagen, maar het was nog veel vroeg om te stoppen. We bepaalden daar ons  einddoel voor vandaag op het dorpje Lisov vlak voor Ceske Budejovice. Toen we Lisov binnenreden kregen we al het gevoel dat het hier niets zou worden. Het zag er vies en naargeestig uit. De twee  pandjes met een bord pension zagen er zeer vervallen uit, dan maar liever doorrijden naar Ceske Budejovice dat ongeveer 12 km  verder was gelegen. Die afstand zouden we in recordtijd overbruggen want we waren nauwelijks het plaatsje uit of het ging continu bergafwaarts. Over een brede strook langs de snelweg reden we het centrum van Ceske Budejovice binnen. Onderweg toch weer twee doodgereden slangen gezien waaronder een van bijna een meter lang. In het centrum niet ver van het station vonden we hotel “Bohemia”. De fietsen konden zowaar bij de receptie worden geparkeerd. Dat zien we in Nederland niet snel  gebeuren dachten wij. Na het eten zijn we naar het station gelopen en daar de kaartjes voor morgen naar Pilzen vast gekocht. Voor twee personen plus twee fietsen waren we 8 Euro kwijt terwijl de afstand toch zeker 150 km is. Op de terugweg hebben we de oude binnenstad verkend, ook hier weer prachtige  panden maar het niveau van de winkels viel tegen. De stad maakte  verder een rommelige indruk.

Maandag 9 augustus                                                Ceske Budejovice – Pilzen – Plana  68 km

Vanmorgen vroeg uit de veren want de trein naar Pilzen vertrekt om 07.44 uur. Om 7 uur zaten we al aan het ontbijt. Jammer dat we zo weinig tijd hadden want het was het beste ontbijt dat we tot dan hebben gehad. Op het station bleek alles prima geregeld en met een aantal andere fietsers vonden we snel de speciale wagon voor de fietsen waar een medewerker van de spoorwegen onze fietsen aanpakte, petje af voor de service. Daar kan de Nederlandse spoorwegen nog wat van leren. Door een mooi gebied met veel meren reden we twee uur later Pilzen  binnen. Eerst maar de koffie opgezocht en nog even naar Duitsland gebeld om te laten weten dat we al de volgende middag in Bisschofsgrün zouden arriveren. Het centrum van Pilzen zag er verzorgd uit en had een gezellige sfeer. Veel aangenamer dan Ceske Budejovice, voor zover je dat in een korte tijd kunt beoordelen. Het werd nog een hele toer om de stad uit te komen want niemand kon ons de weg naar Stribro wijzen. Na enig gepuzzel op twee stadsplattegronden lukte het ons uiteindelijk weg 605 te vinden naar Stribro. In Stribro stopten we voor de middagmaaltijd. Na het centrum gezien te hebben  vonden we aan de rand van de stad een eetgelegenheid. Na het middagmaal verlieten we Stribro al klimmend via 5 haarspeldbochten met gladde steentjes, niet echt lekker rijden vonden we. Tot aan Plana zouden we voortdurend moeten dalen en klimmen over soms behoorlijk lange hellingen en in de onverminderde hitte. Met een klimmetje van 11% reden we Plana binnen. De stad bleek groter dan we dachten maar er was geen hotel te vinden. In een café kregen we de tip om richting Tachow te rijden, daar zou zich na 3 kilometer een pension moeten bevinden. Net even buiten Plana zagen we een bordje “Zimmerfrei”. Een oude invalide dame deed open en verwees ons naar een primitieve maar schone kamer. De twee verschillen de soorten zeil in de kamer waren d.m.v. een metalen strip met elkaar verbonden. Het huis ademde de sfeer van voor de Tweede Wereldoorlog, maar we waren er erg blij mee. Voor het eten moesten we weer terug naar Plana dus weer bergop maar dan zonder bagage en dat scheelt een stuk merkten we. Daar vonden we een uitstekend restaurantje. Een Engels echtpaar achter ons wilde graag gekookte aardappelen als beilage maar konden dat aan de ober niet duidelijk maken. Dan zijn Nederlanders weer belangrijk, want zoals een Amerikaan in Telc opmerkte, die spreken geloof ik alle talen van Europa. Met de oude dame rekende we op haar verzoek af in Euro’s. Ze was apetrots op het Eurobiljet dat ze ontving. 

Dinsdag 10 augustus                                                                     Plana – Bisschofsgrün  92 km

De weersvoorspelling duidde op een bloedhete dag, daarom vandaag heel vroeg vertrokken. Het werd inderdaad meer dan 30 graden met een straffe wind die we gelukkig grotendeels in de rug hadden. Het ontbijt bestond uit broodjes en kaas die we gisteren hadden ingekocht want de oude dame kon begrijpelijkerwijs niet voor een ontbijt zorgen. We ontdekten een mooi gelegen hotel-restaurant dat bij nader inzien gesloten was. Toen de symphatieke eigenaar ons met de fietsen zag staan nodigde hij ons toch uit om binnen te komen. Hij kon zich heel goed voorstellen dat we aan de koffie toe waren vertelde hij ons. We waren hem zeer dankbaar want bij het ontbijt hadden we slechts wat koude limonade gedronken. We konden zelfs nog gebruik maken van de ontbijt tafel van de hotelgasten die het hotel net verlaten hadden. Er moest nog afgeruimd worden, het werd onverwacht  nog een koffie ontbijt. Het zicht was zo goed dat wij vanaf het terras de Sneeberg bij Bisschofsgrün konden zien. Hemels breed wel 50 km bij ons vandaan. De klimmen werden niet minder steil, het ging voortdurend op en neer. Als het even kon lieten we het laatste stuk de remmen los om weer een aanloop te maken naar de volgende klim, dat scheelde al gauw weer 100 meter klimmen. Dat deden we nadat we ons eerst overtuigd hadden dat er geen verkeer in de buurt was. Dat werd een leuk spelletje waarbij we onze persoonlijke records steeds aanscherpten. Zo noteerden we uiteindelijk 47 en 49 km per uur als hoogste snelheid tijdens een afdaling. Tijdens onze lunchpauze op een terrasje in Marktredwitz nam de wind plotseling sterk toe.  Bij een hevige windvlaag werd onze parasol uit de standaard de lucht in gezogen. Even verderop zagen we een man vlak voor een naderende auto een andere parasol onderscheppen. Dit wees al op de weersverandering die later in de week zou plaatsvinden.  De laatste 30 km kregen we niet kado. De hellingen over de B 303 waren minder steil maar wel erg lang en het werd steeds heter. Veel drinken was het parool. Maar dan toch de laatste klim van 11% naar het centrum van Bisschofsgrün. Laura en Wolfgang waren blij ons weer heelhuids terug te zien na twee en een halve week en 1234 km. Omdat we er eerder waren dan we aanvankelijk gepland hadden konden we niet bij hun slapen, dichtbij sliepen we de laatste twee nachten op een ander adres in het dorp.

Woensdag 11 augustus                                                                         Rustdag in Bisschofsgrün

Een heerlijke dag om even bij te komen van de laatste dagen fietsen op lange hellingen in die bloedhitte. Bij de supermarkt wat inkopen gedaan waaronder onze traditionele voorraadje snaps. We zijn zelfs naar de kapper geweest om te voorkomen dat ze ons thuis niet meer zouden herkennen, het was echt nodig. s’Avonds nog lekker bij Laura en Wolfgang gegeten en na ontvangst van twee potten eigengemaakte jam plus een voor onze vrienden van vorig jaar in Bathmen, afscheid genomen. De auto staat al gepakt klaar voor de terugreis morgen.

Donderdag 12 augustus                                                    Bisschofsgrün – Driebergen  per auto

Na een voorspoedige rit die tot Nederland droog verliep moesten we het laaste kilometers in de stromende regen afleggen. We hebben het erg getroffen met het weer in deze vakantie en dat in een zomer die maar niet opgang wil komen. Om 15.30 uur reden we na zeven uur rijden en 680 km nog redelijk fit Driebergen binnen. Het commitee van buren stond ons al op te wachten, hartverwarmend om zo thuis te komen. Bij onze bovenburen Kitty en Johan heerlijk een echt hollandse maaltijd genoten. We konden met grote tevredenheid terug kijken op een fantastische vakantie die als een onbekend avontuur begon. Rijk aan ervaringen en verhalen sliepen we weer in ons eigen vertrouwde bed. Als we deze vakantie met trefwoorden zouden moeten typeren dan ziet het er zo uit:

Prachtige natuur – Duizenden meren en verlaten bossen – Rijke historie – Bijzondere architectuur – Goedkoop – Voortreffelijk eten – Zeer goede Tsjechische wijn – Vriendelijk horeca personeel – Ingetogen Tsjechen - Goede tot redelijke schone onderkomens – Arme en goed verzorgde dorpjes – Gemiddeld goede wegen en fietspaden – Veel plastic flessen langs de weg – Prostitutie en rommelmarkten langs de grenzen – Als laatste: het fietsen in Tsechië vraagt om een topconditie, ook fietsers op jongere leeftijd kunnen niet ongetraind aan de tocht beginnen in het door ons afgelegde traject.